گاهی آدمی به فراموشی مفرط  نیازدارد ازهرآنچه که چنگ می زند به تاروپود مغزش تا یادآوری کندهرآنچه که گذشت،مگر می شود قلب انسانی که برایت می تپد به یک باره نتپد،کدامین قانون را باید زیرپاگذاشت به رسیدن به باوری که قبل از نابودی بود ،منیتی دوسویه داریم ،آنچه که مردم می بینند وآنچه که خود می بینم و به آنی که ازخودبه من نزدیکتر است همانی را هستم که خود می بینم تادرک کند چه هستم و چه می کشم  ودنیایم چگونه ست ،اگر برای کسی که از من به من نزدیکتر است  سکوت کنم از کجا بفهمد ناگفته هایم را ،آدمی برای کسی که دنیایش را با او ساخته تمام تلاششش را برای درست کردن پل هایی می کند که خود به یک باره فرو میریز سایر موارد تنها بهانه اند برای نبودن.....