دلم....
بعضی وقتا انقد یه سری از آدما رو تو عمیق ترین جای قلبمون جا میدیم که تا عمر داریم از جاشون تکون نخورن
ولی وقتی همین آدما به عمیق ترین شکل ممکن قلبتو می شکنن نه می تونی از قلبت بیرونشون کنی ...نه می تونی دوباره تو قلبت نگهشون داری.....
دلم از اینجا تا خود آسمون خدا گرفته...وقتی نادیده می گیرمش کل وجودم تو یه جنگ همه جانبه دفع و جدب قرار می گیره....وقتیم ک می بینمش انگار دارم از خودش به خودش گله می کنم....وقتی نیست ناراحتی لحظه به لحظه باهامه وقتیم نیست...بیخی...
سخته به اونی که قلبتو شکست...با حرفایی که حتی یکیش حقت نبود کنار بیای اما به عنوان شخصیته جدید...سخته خودتو کنترل کنی وثتی داری می خندی به گدشته فکر نکنی...
دلی که شکست و فقط میشه به هم چسبوند نمیشه عین قبل کرد..نمیشه بازم روش ریسک کرد ..باید مواظبش باشم ودیگه اجازه ندم ذره ذره تحمل کنه و آب شه....
صبرم زیاده اما نه برای امتحان دوباره.....
همیشه وقتای دلت پرارکینه باشه می خوای کل دنیا نابود شه ..می خوای دلت با نابودیش آروم شه...اما اگه با خودمون روراس باشیم ...حتی دلمون نمی تونه شکستنشو ببینه...
زندگی میدون جنگ نیست...
اعتماد...وفاداری...راستگویی...عشق رو داشته باشین حتی اگه هیچی ندارن...اینا دوست داشتنو می سازه
نه حرفاییی که هیچ راهی برا پس گرفتنشون نباشه....
من فقط عمیقا به آرامش نیاز دارم ....به یه دوست .... دلم می بخشه اما نه مثل بعد فقط می بخشه...همین.